Դեռևս 1912 թ․-ին Կոմիտասը շեշտել է, որ դպրոցի նպատակն է «մանուկի հոգեկան զգացումներին հավասարակշիռ դաստիարակություն տալը»։ Այդ խնդիրը արդիական է առ այսօր։ Դասագիրքը հարմարեցված է «Երաժշտություն» առարկայի չափորոշչի պահանջներին, սակայն ունի իր տրամաբանությունը, ըստ որի՝ երաժշտությունը կապակցված է շրջապատող իրականության երևույթների հետ։ Ուսումնական նյութերի հիմքում հայկական երաժշտությունն է՝ հայ կոմպոզիտորների մանկական ստեղծագործությունները և ժողովրդական երգերը․ աստիճանաբար ներկայացվում է նաև այլազգի կոմպոզիտորների երաժշտությունը։ Դասագիրքը նախատեսում է գործունեության բազմազան ձևեր։ Այդ ձևերից առաջնայինն է երգեցողությունը։ Սակայն ոչ պակաս կարևոր են երաժշտության ունկնդրումը, պարը, ռիթմական շարժումը և վարժությունները, խաղը, շուտասելուկները, սովորողների հետ զրույցները, երաժշտության տպավորություններով նկարչությունը։ Դասագիրքը հաշվի է առնում նաև Հայաստանի դպրոցների ներկայիս կահավորումը։