Բերնհարդ Շլինկի «Ուշացած կյանք» վեպում մահվան անխուսափելիությունը դառնում է կյանքի ամենաթանկ պահերի հայտնաբերման բանալին։ Մարտինը՝ վաստակավոր իրավաբան և դասախոս, անսպասելիորեն կանգնում է անբուժելի հիվանդության առջև։ Յուրաքանչյուր նոր օրը դառնում է նվեր, յուրաքանչյուր առավոտը՝ կանխավայելում։ Մինչև վերջին ակնթարթին մոտենալը նա փորձում է հասկանալ՝ ինչ կարող է թողնել աշխարհին ու առավել՝ իր սիրելիներին՝ երիտասարդ կնոջը՝ Ուլլային, և վեցամյա որդուն՝ Դավիթին։ Այդ մտորումների ընթացքում ծնվում է երկար նամակ՝ ուղղված որդուն՝ անկեղծ խոստովանությունների, ցավի ու սիրո խոսքերով, որ դառնալու են փոքրիկի ուղեցույցը այն կյանքում, որտեղ հայրը, ցավոք, ներկա կլինի միայն որպես հիշողություն։ Շլինկը վարպետորեն հիշեցնում է՝ կյանքի ամենաուշ պահերը ևս արժեքավոր են, նույնիսկ՝ ամենից արժեքավորը: