1970-ականներին՝ Արգենտինայի բռնապետության տարիներին բուենոսայրեսյան բանտի նույն խցում են հայտնվել ծայրահեղորեն տարբեր բնավորության ու գաղափարների տեր երկու տղամարդ՝ իդեալիստ, բռնապետության կողմից հալածվող քաղաքական բանտարկյալ Վալենտինը և ինքն իրեն կին ընկալող միասեռական Մոլինան: Շաբաթներ շարունակ՝ Մոլինան հին մելոդրամներ է պատմում Վալենտինին, որպեսզի շեղի նրան ոստիկանության պատճառած խոշտանգումների ցավերից: Նրանք զրուցում են նաև իրենց հույզերից ու խիստ հակադիր իդեալներից, և այդ զրույցների ընթացքում աճող բարեկամությունն ի վերջո հանգում է նրանց ներքին փոխակերպմանն ու մղում զոհաբերության: Վեպը յուրահատուկ ոճ ունի՝ լիովին զերծ է պատմողական տեքստից, դրան փոխարինում են երկխոսությունները, գիտակցության հոսքը և ոստիկանական հաշվետվությունները: