«Մարդը և երեխան» ինքնակենսագրական վեպը Արթուր Ադամովը գրել է երկարատև և տանջալի հիվանդության ընթացքում: Այն յուրօրինակ կերպով միավորում է հիշողության մշուշոտ, ցավագին պատկերները դաժան ու ճնշող իրականության մասին, որի մեջ ապրում և ստեղծագործում էր հեղինակը։ Գրքում ճանաչելիորեն և երբեմն անճանաչելիորեն հանդիպում ենք Ադամովի մտերիմ ու ազդեցիկ ժամանակակիցներին, որոնք ոչ միայն կենսագրական կերպարներ են, այլև մտավոր ու հոգևոր միջավայրի խորհրդանիշներ: Ադամովը վեպում մանրամասնորեն քննում է իր տառապանքը՝ այն դիտարկելով ոչ միայն որպես ֆիզիկական կամ հոգեկան ցավ, այլև ինքնաճանաչման միջոց: Նա անխնա վերլուծում է իր անձը, վախերը, մեղքի զգացումը, օտարումը և ներքին երկփեղկվածությունը: Ստեղծագործությունը վերածվում է ինքնախոստովանության, հոգեբանական հարցաքննության, որտեղ հեղինակը միաժամանակ մեղադրյալ է, դատավոր և վկա: Վեպի կենտրոնում երկու կերպար է՝ «մարդը» և «երեխան», որոնք հեղինակի կյանքի երկու ժամանակներն ու հոգեվիճակներն են: