«Չգրող, չմեռնող գրողը հոգեբանի սենյակում է... Ի՞նչ կապ են ստեղծում միմյանց հետ պատմողն ու լուռ լսողը: Զրույցների ընթացքում բացվում է (չ)գրողի չարչրկված ներսը` լեցուն գնացող ու եկող մարդկանց կյանքերի, հիշողությունների ու տրավմաների կտորտանք-հոսքերով, որոնք համեմված են աբսուրդի հասնող դրսևորումներով: Հոգեբանն ունկնդի՞ր է: (Չ)գրողի անանկեղծ «ես»-ը, մշտապես խոսակցությանը միջամտելով, լրացնելու և սրելու է պատմությունների հանգուցալուծումները՝ ստեղծելով սատիրայի, ինքնահեգնանք-խարազանման և ներքին հակադրությունների խիտ պատկեր-մթնոլորտ: Սա բառերից վախեցող գրողի պատմություն է, որտեղ միաժամանակյա դրսևորումներ են ունենում ապրելու անիմաստության և չապրելու մազոխիստական-էքզիստենցիալ խոր զգացողությունները: Վերջում մնում է հասկանալ՝ ի՞նչ է լինելու (չ)լսողի հետ: