Կանադացի դրամատուրգ Օլիվիե Քեմեդը ժամանակակից քվերե կյան թատրոնի հեղինակներից է, որի ստեղծագործություններին բնորոշ են հին առասպելների ու պատմությունների նորովի վերաիմաստավորումը, մարդկային խոր հարցադրումները և արտահայտիչ, կենդանի խոսքը։ «Իկարոս» պիեսում հին հունական հայտնի առասպելը տեղափոխվում է մեր ժամանակներ՝ կենտրոնում պահելով ոչ միայն թռիչքն ու անկումը, այլև հոր և որդու բարդ ու ցավուր հարաբերությունը: Քեմեդը Իկարոսի և Դեդալոսի պատմության միջոցով խոսում է փառասիրության, հաջողության ձգտման, ստեղծագործողի ազատության և սեփական սահ մանները հաղթահարելու մարդկային անհագ ցանկության մասին: Պիեսի ուժը հատկապես այն է, որ հեղինակը Իկարոսի անկումը չի ներկայացնում որպես պատժի հետևանք, այլ ընթերցողին թողնում է խորհելու՝ արդյոք նրա ողբերգությունը ծնվեց ձգտումից, ազատության պահանջից, թե՛ հորից թաքցրած ճշմարտություններից: «Իկարոսը» հրավիրելում է ընթերցողին վերաիմաստավորելու թռիչքի, ազատության և անկման գինը: Քեմեդի «Էդիպ» պիեսի հիմքում Սոֆոկլեսի «Էդիպ արքան» է։ Այն մարդու, ճակատագրի և ճշմարտության բախման մասին է։ Էդիպի ողբեր գական պատմության միջոցով հեղինակը բացահայտում է ինքնության որոնման, ընտրության և սեփական անցյալին առերեսվելու Խորհրդանշական ու լարված այս պիեսը ընթերցողին հրավիրում է խորվելու բարդությունը: հելու՝ արդյոք մարդը կարո՞ղ է փախչել իր ճակատագրից, թե՞ ճշմարտու թյունը, մեկ է, գտնում է նրան: