Իր ժամանակի, որեւէ ժամանակի երիտասարդների մեծ մասի պես, որոնք անբռնազբոս չէին եւ զրկված էին սեռական դրսետրման միջոցներից, նա մշտապես անձնատուր էր լինում ինքնաբավարարմանը, ինչպես դա այժմ անվանում է մի ուսյալ հեղինակություն։ Էդվարդը գոհունակությամբ հայտնաբերեց այդ եզրը։ Երբ նա ծնվեց, դարը բավական առա ջադիմել էր, 1940 թվականն էր, այլեւս կարիք չկար հավատալու, թե դրանով նա կեղեքում էր իր մարմինը, որ աչքի լույսը կմարեր, կամ որ Աստված վերեւից դիտում էր խոժոռ տարակուսանքով, երբ նա ամեն օր կքվում էր՝ գործի անցնելով։ Կամ որ բոլորը գլխի կընկնեին՝ ելնելով իր դալուկ ու ինքնամփոփ տեսքից: Բայց նրա ճիգերը մթագնում էր ինչ-որ անորսալի շնորհազրկություն՝ ձախողման ու վատնումի եւ, անշուշտ, միայնության զգացումը։ Հաճույքն իրականում հարակից օգուտ էր: Նպատակը պարպումն էր հրատապ, մտքսպան փափագից առ այն, ինչը հնարավոր չէր անմիջապես ստանալ։ Ապշեցուցիչ էր, թե ինչպես մարմնից ժայթքող մի գդալ սեփական արտադրության հեղուկը տեղնուտեղը ձերբազատում էր միտքը՝ թարմ ուղեղով անդրադառնալուծովակալ Նելսոնի Աբուքիր ծովածոցում դրսեւորած վճռականությանը։
Պատվիրի՛ր գրքեր և ստացիր արագ առաքում աշխարհի ցանկացած կետում:
Ավելի մանրամասն առաքման պայմանների և վճարման տարբերակների մասին տե՛ս այստեղ:
