Չեխական Տերեզին քաղաքը նախկինում եղել է համակենտրոնացման ճամբար, որտեղ տասնյակ հազարավոր մարդկանց են տանջամահ արել, կտտանքների ենթարկել։ Հիմա քաղաք-ուրվական է․ այն լքում են բոլորը։ Բայց Տերեզինի նվիրված քաղաքացին՝ Լեբոն, մտադիր է քաղաքը պահպանել՝ ինչպիսին եղել է, այն վերածել Հոլոքոստի թանգարանի, փրկել ամեն պատ, ամեն քնատախտ, նկուղ, պատերի ամեն մի գրություն։ Բայց անցյալը պահելու ազնիվ ցանկությունը շուտով դառնում է շահավետ բիզնես, սարսափը վաճառվում է որպես տեսարան, հիշողությունը՝ որպես ապրանք։ Երբ վեպի գլխավոր հերոսին պարտադրվում է նման թանգարան ստեղծել նաև Բելոռուսում՝ մոռացված ցեղասպանությունների վայրերում, պատմությունը ստանում է սատիրիկ, մութ ու ֆանտասմագորիկ լարում, մարդկության ցավը հեշտությամբ փոխակերպվում է առևտրային բրենդի։ Գրոտեսկային, սև հումորով լի հակաուտոպիա է, համամարդկային ողբերգության ու մարդասիրության ազդեցիկ հակադրություն։