«Բեյնների սերնդի ամերիկացի բանաստեղծներից քչերն են նույնչափ խորությամբ ու հրատապության զգացումով հետազոտել հանրային ու անձնական պատմությունների խաչմերուկները, որչափ Բալաքյանը: [...] «Հորիզոնական գիր» ստեղծելու նրա նախագիծը փորձ է ժամանակից գիտակցության աննողոք մթնոլորտի մեջ գտնելու այն էական հուշերը (այն, ինչ Վորդսվորթն անվանում էր «ժամանակի կղզյակներ»), որոնք ձևավորում են ինքնությունը, և մշակելու անցյալի հետ իմաստալից կերպով առերեսվելու ու այն հավերժացնելու նոր եղանակ»:
— Դեյվիդ Վոլյան, «Tikkun» պարբերական
«Բալաքյանը հարահոս, վայրկենական միռաժի, կինեմատոգրաֆիական տարրալուծման ու զուգահեռ մոնտաժի վարպետ է՝ բաղաձայնների ձուլմամբ փորագրված արձանային ակնթարթով ու ձայնավորների նկատմամբ իմադիստական, քազմենին հատուկ լսողությամբ: [...] Գեղեցիկ, պոկ շեկող, թախծոտ, հրատապ: Մեր մեռնող աշխարհի այս դարաշրջանում այս բանաստեղծությունները սահմանում են մեր ընդհանուր ներկայի պահանջներին արձագանքելու կենսական նշանակության կեցվածք, որ թե՛ ժամանակին է և թե՛ անժամանակյա»:
— Բիթ Զոնս, «Consequence» պարբերական
«Բալաքյանի նոր՝ «Օզոնային օրագիր» ժողովածուն [...] զգայական, անգամ մարմնասիրական սուր փորձառության ու մտավոր ուժի խառնուրդ է, իսկ բանաստեղծական բաղադրիչը միաժամանակ և՛ հայեցողական է, և՛ հրատապ: Բալաքյանի երկար տողերը մտքեր, նախադասության բաղադրիչներ ու գրառումներ են որսում ու ձգում հետազոտական արձակի ռիթմով, ապա անապատելի տողատումբ մտնելով ընկրկում՝ պահպանելով թե՛ բնազդային և թե՛ մտավոր լարվածությունը»:
— Ջեյմի Օուրըն, «PN Review» պարբերական(Միացյալ Թագավորություն)
«Այսօր Բալաքյանն ամենանշանավոր հայ անգլագիր գրողն է՝ լինի պոեզիայի, հուշագրության, պատմագրության թե գրաքննադատության ժանրում»:
— Բիթ Գաբրիելյան, «World Literature Today» պարբերական