Բերնհարդ Շլինկի «Ուշացած կյանք» վեպում մահվան անխուսափելիությունը դառնում է կյանքի ամենաթանկ պահերի հայտնաբերման բանալին: Մարտինը՝ վաստակավոր իրավաբան և դասախոս, անսպասելիորեն կանգնում է անբուժելի հիվանդության առջև: Յուրաքանչյուր նոր օրը դառնում է նվեր, յուրաքան չյուր առավոտը՝ կանխավայելում: Մինչև վերջին ակնթարթին մոտենալը նա փորձում է հասկանալ՝ ինչ կարող է թողնել աշխարհին ու առավել իր սիրելիներին՝ երիտասարդ կնոջը՝ Ուլլային, և վեցամյա որդուն՝ Դավիթին: Այդ մտորումների ընթացքում ծնվում է երկար նամակ՝ ուղղված որդուն՝ անկեղծ խոստովանությունների, ցավի ու սիրո խոսքերով, որ դառնալու են փոք րիկի ուղեցույցը այն կյանքում, որտեղ հայրը, ցավոք, ներկա կլինի միայն որպես հիշողություն: Շլինկը վարպետորեն հիշեցնում է՝ կյանքի ամենաուշ պահերը ևս արժեքավոր են, նույնիսկ՝ ամենից արժեքավորը: