Արմեն Սարգսյանի բանաստեղծությունների «Բացակայություններ» ժողովածուն ներառում է գրողի վերջին տասը տարիների տեքստերը: Գրքում բացակայությունը ներկայության ամենախիտ ձևն է, իսկ բառերը՝ իրականությունը վերաիմաստավորելու միջոց։ Պոետիկան մինիմալիստական է. յուրաքանչյուր բառ ընտրված է անհրաժեշտությամբ, յուրաքանչյուր դադար՝ տրամաբանությամբ։ Պարականոն կետադրությունն ու բանաստեղծական ձևերը ընդգծում են ասելիքի պատկերավորությունը: Արմենի տեքստերում կյանքը ցայտում է շատրվանի պես, քաղաքը՝ դառնում մարմին, հորիզոնը՝ կարճում աշխարհը։ Նրա բանաստեղծությունները գրված են երևակայությամբ և ընթերցվում են երևակայությամբ, դրանց համոզչականությունը թելադրվում է գրողի փորձառության ուժից։ «Բացակայությունները» հիշեցնում է, որ պոեզիան չի թաքցնում դատարկությունները. այն սովորեցնում է տեսնել, թե իրականում որքան լեցուն են դրանք։